Sanne (41), moeder van Yaël (9)

Yaël heeft een ernstige verstandelijke beperking, autisme en epilepsie Ik herinner met nog als de dag van gisteren mijn eerste bezoek aan de Joriskring, bijna zes jaar geleden. Het was het sluitstuk van mijn zoektocht naar een goede plek voor Yaël.

Dit was de eerste instelling die niet voelde als een instelling. De sfeer was warm en huiskamerachtig. Dit was een fijne plek, dat voelde ik meteen. Ik zag Yaël al zitten, tussen de pastelkleurige muren, ik zag haar al zachtjes schommelen in de hangmat. Ik was aanwezig bij de 'ochtendkring', zong mee met de kinderliedjes en liet een paar tranen vloeien omdat ik gerustgesteld was: er bestond een plek waar ik mijn kind met een gerust hart kon achterlaten.

De eerste dag liet ik haar, toch wel zenuwachtig, achter bij juf Willie en juf Barbara. 'Als het niet gaat, kom ik haar meteen halen', zei ik. Halverwege de dag kon ik het niet laten even te bellen om te vragen hoe het ging. 'Uitstekend', zei Willie. 'Alsof ze hier al jaren zit.'

Sindsdien bezoekt Yaël met veel plezier het kinderdagcentrum. De antroposofische aanpak past haar als een handschoen. Ze komt tot rust door de vaste rituelen, geniet van de vaste spreuken en liedjes en komt tot bloei omdat ze zichzelf mag zijn, omdat er op een zachte, niet-dwingende manier aan haar ontwikkeling gewerkt wordt. Ze geniet ook van het vele buiten zijn: spelen in de grote tuin of wandelen in de buurt.

Sinds een paar jaar logeert ze ook een paar nachten per week bij de Joriskring. Elke week vindt ze het weer een spannend avontuur. Najia leert haar warm te eten – iets wat thuis maar niet lukte – en Jata stelt haar gerust als ze 's nachts niet kan slapen.