Marco (51) vader van 2 dochters

Een leven lang gebruikte ik drugs en later ook werk om mij te verdoven. Liefde heb ik niet gekend tijdens mijn kinderjaren, wel veel geschreeuw en ander geweld. Vanuit het gevoel minderwaardig te zijn ontwikkelde ik allerlei overlevingsstrategieën blijkt nu achteraf. Met de kunst van het woord hield ik alles en iedereen op een veilige afstand en door uitzonderlijke prestaties te leveren liet ik zien dat ik er echt toe deed.

Door mijn dagelijkse gebruik vermeed ik steeds meer contact met mijn omgeving en raakte mijzelf volledig kwijt. Op enig moment was ik op, ik was letterlijk aan het verzuipen. Met een kruiwagen vol beperkende overtuigingen nam ik gelukkig toch de stap en daarmee de verantwoordelijkheid mijzelf onder de te loep te nemen en melde mij aan bij het ambulante programma van Lievegoed.

De snelle oplossing zoals ik die feitelijk een leven lang al zocht, bleek al snel niet realistisch te zijn en de weg om mijn weerstand te doorbreken was dan ook niet eenvoudig. Wanhoop, chaos, onophoudelijke tranen, boosheid en frustraties waren het vertrekpunt en op dat moment dacht ik niet deze emoties ooit te kunnen overstijgen. Op enig moment zette mijn mentor me op het spoor mijn gevoel van slachtoffer zijn eens te onderzoeken. Door het doorbreken van dit zogenaamde comfort verkreeg ik inzichten die mij stapje voor stapje mijn emoties deden begrijpen en kreeg ik steeds meer vat op mijzelf.

Niet eerder kon ik naar mijn eigen foto’s kijken tot vorige week. Bijzonder, nu wel.

Een spirituele levenshouding, je eigen wil om te leven en te ontwikkelen zijn de handvatten die Lievegoed mij aanreikte en nu een onderdeel uitmaken van mijn prettige leven. De onvoorwaardelijke liefde van alle medewerkers en hun waarachtige aanpak hebben mij doen inzien dat het leven niet altijd leuk kan zijn maar des te meer de moeite waard.